Waarom zou je in hemelsnaam een peuter nog borstvoeding geven?

Weet je waar ik een godsgruwelijke hekel aan heb? Mezelf, als ik me weer eens geroepen voel om me ongevraagd en onnodig te verdedigen als het gaat over waarom ik nog borstvoeding geef. Als ik loop te vergoelijken waarom Liv nog bij me drinkt, zelfs tegenover de meest open minded mensen waarvan ik weet dat ze er hetzelfde instaan als ik. Dafuq is dat? Waar komt dat vandaan? Waarom zit die drang daar, ondanks m’n grootse overtuiging dat ik het goed doe zoals ik het doe?

Nah, misschien weet ik het ook wel. Waar ’t vandaan komt. Klote-opmerkingen blijven altijd langer hangen dan support – en ik heb heus wel eens naar m’n hoofd geslingerd gekregen dat het vies en niet normaal is wat ik doe. Opgetrokken wenkies, zure smoeltjes. Dat ik het alleen maar voor mezelf doe, omdat het voor Liv dus helemaal niet meer van toegevoegde waarde is, de borst. Oké, oké, oké is goed. Ik voer m’n kind speciaal op haar afgestemde melk die rammend vol met antistoffen, belangrijke vetten, calcium en vitamine a zit en bied haar troost, liefde en geborgenheid, fuck me sideways right?! Gloeiende gloeiende.

Ben je belatafeld, ja? Voor mezelf. Grmbl. Heb je wel eens op een overvol terras gezeten terwijl je kind met een triomfantelijke snavel en als Hans Klok himself olijk je linkertiet tevoorschijn tovert? Al ‘ns een in slaap vallend kind gevoed dat bijt in haar droom, hmm? Doorkomende tandjes weggeboobt, all day errrr’day voor een week of twee (dat rijmt)? Nou? Voor mezelf, ammehoela. Tuurlijk zijn het meestal fijne, knusse momentjes, maar luister en luister goed: borstvoeding geven is hard werken. Heel hard.

Dus nee, niet voor mezelf. Over tot de orde van de dag: waarom in hemelsnaam dan wel?!?1! Komt ‘ieeeee, ik vertel ik vertel en niet te snel dus schrijf maar meeeeeeee!

Hechting.
Dikke, vette hechting. Zo’n beetje de kern van ons bestaan. Want zonder veilige hechting raak je emotioneel verwaarloosd, diep ongelukkig – en krijg je hoogstwaarschijnlijk problemen met relaties, leren en eigenwaarde. Je kunt dus serieus doodgaan aan een gebrek aan emotionele relaties, wist je dat? Hierover gesproken: ken je John Bowlby? Nee? Zoek ‘m op en snuif z’n stof op, luidt m’n devies. Zijn mooie boeken over. En dan nu terug naar ’t agendapunt hechting: borstvoeding geven is heilzaam, want, jawel: huid-op-huidcontact. Dat stimuleert een hechte band en het gevoel van veiligheid bij je kroost, altijd en overal. Ik vlieg met het grootste gemak met Liv de wereld over, zolang m’n borsten ook maar aan boord zijn. Als ze met een bloedgang op asfaltexcursie gaat en haar knietjes en handjes schaaft, is er vrij gauw al nothing meer on the hand. Zolang m’n borsten maar binnen handbereik zijn, en godzijdank zijn ze dat altijd. Verdriet, angst, chagrijn, pijn? Borst. Works anytime. Want mijn borst is haar favoriete plekje op de hele wereld. Wie ben ik, of onze lelijke oordelende maatschappij, dan om haar dat te ontzeggen omdat ze twee is? Hè?

Voeding.
Basisinfo even. De Wereldgezondheidsorganisatie raadt moeders overal ter wereld met klem aan om hun kinderen de eerste zes maanden exclusief borstvoeding te geven, en op z’n minst te blijven voeden tot de tweede verjaardag. Vanaf dan is het vooral aan moeder en kind hoe lang ze ermee door willen gaan. Zie maar even wat je doet, dat idee. Goed, nou, dat stadium zijn Olijfie en ik al lang en breed voorbij, maar ik heb überhaupt het idee dat de overtuiging in westerse landen is dat langer voeden dan drie maanden abnormaal is. Da’s ook altijd het eerste wat je gevraagd wordt als iemand verneemt dat je kind moedermelk eet. ‘Hoe lang wil je nog doorgaan?’. Huh? Hoezo?

Begrijp me niet verkeerd, ik ben absoluut vóór vrije keuze en ben echt de laatste die je van ongevraagd advies omtrent je tietfunctie zal voorzien, maar ik word er altijd een beetje verdrietig van als ik moeders hoor vertellen dat ze zijn gestopt met borstvoeden ‘omdat ze niet voldoende voedingsstoffen hadden’. Of ‘omdat ze niet genoeg melk hadden’. En dat dat ze aan hun verstand gebracht is door een kraamverzorgster of het consultatiebureau, for crying out loud. Aaaaaaaah, man man man man man man man man man. Batsthit crazy gewoon. We zijn GEMAAKT om te voeden! Anders waren we toch vreselijk uitgestorven gewoon, vroeger, toen de panty’s nog van hout waren en je poep nog met de lange oe schreef?

Waarom is het in een welgesteld land als Nederland zo bar slecht gesteld met de voorlichting over borstvoeding? Waar gaat dit mis, jongens en meisjes? Te weinig voedingsstoffen kan echt alleen als je zelf zwaar ondervoed bent en te weinig melk kun je opkrikken door vaker aan te leggen. Vraag, aanbod, het is net economie. Da’s het hele eieren eten. Eh. Melk drinken. Tuulk zijn er vrouwen waarbij het écht niet kan, maar dat is maar een heel klein percentage van ons gleufdieren. Bij de rest is het gewoon slechte voorlichting. En dat is spijtig, als je wel graag had willen voeden. Echt. Heel. Spijtig.

Ik dwaal af hè? Ja. Ik zou het over voeding hebben, maar heb het nu opeens over voorlichting en het schrijnende gebrek daaraan. Ik zal even to the point komen, en wel nu.

Goooooooooooooooooed, voeding dus. Ik ga proberen dit kort en bondig te zeggen, maar who am I kidding, we weten allemaal dat ik erbarmelijk lang van stof ben.

Nou, tot die twee jaar zijn we er dus wel over uit hè? Dat tot die leeftijd de melk bijzonder veel essentiële voedingsstoffen bevat voor je kind? Zo niet, verwijs ik je kortheidshalve graag door naar de website van de WHO. Vanáf twee jaar, daar wil ik het even over hebben met je. Moeder Natuur weet het het beste, denk ik. En als je kijkt naar borstgevoede kindjes over heel de wereld, dan krijgt een heel groot deel daarvan de borst tot ruim in de peuter-, kleutertijd. Moeders in traditionele samenlevingen doen gewoon wat hun verstand en buikgevoel ze ingeeft en houden weinig rekening met wat Ingrid van de hoek vindt van wat ze doen, zo simpel is ‘t. Wat blijkt nou? Moeders die hun kind zelf laten bepalen wanneer ze willen kappen met de borst, helpen hun kleintjes enorm aan optimale mentale en fysieke gezondheid. Onze hersenen en ons darmstelsel ontwikkelen zich namelijk pas écht volledig in ons derde levensjaar. En verrassing: moedermelk is cruciaal voor die ontwikkeling en ons profijt daarvan. Vooral omdat de darm- en hersenontwikkeling in onze peuterjaren reflecteert hoe gezond we zijn in onze volwassen jaren.

Vet, vitaminen, mineralen – ik knal ze allemaal in een voorverwarmde versnapering en serveer ze elk moment van de dag op verzoek. Wat is jouw superpower? Zal ik er nog een schepje bovenop doen, ja? Microbes, maak ik ook nog. En microbes, da’s dus een vak apart. Microbes zijn vreemde gastjes. We hebben zo ongeveer 700 verschillende soorten van ze, en ze vechten met elkaar. Om ruimte, om eten. Maar! Moedermelk verbindt ze. Want moedermelk bevat suikers die ze allemaal wel chill vinden, en blije microbes = blij darmstelsel. En weet je? Borstvoeding dient als antibioticum, als al die microben met elkaar in sync en harmonie zijn en hand in hand kumbaya zingen in je dikke darm. Dat bewijst dit experiment, waarin moedermelksamples van moeders met kindjes tussen de 15 maanden en drie jaar werden besmet met de Micrococcus luteusbacterie. In alle negen samples kreeg de bacterie niet de kans om te groeien, omdat de moedermelk vocht als een leeuw en die gore mofo de tent uit stuurde met pek en veren. We kunnen dus wel stellen dat moedermelk óók nuttig is voor je darm- en immuunstelsel als je drie bent. Zie!

Normaal.
Dat het niet normaal is. Normaal is een relatief begrip en normaal kan m’n rug op. “Eh, mevrouw, ik zie dat uw kind verdrietig is/dorst heeft/moe is maar zou u haar misschien even aan haar lot kunnen overlaten, ja? Ziet u, ik ben namelijk een volwassen man en ik voel me er een beetje ongemakkelijk bij als borsten niet gebruikt worden voor tijdens het neuken, vandaar, bedankt mevrouw, wat is uw nummer? Dan stuur ik u straks even een ongevraagde dick pic, ik trakteer. Joe!‘ – dát vind ik dus niet normaal. Je kind de borst geven dan weer wel. Want ik zal je eens wat uit de doeken doen: borsten zijn gemaakt voor melk. Dat ze gezellig van pas komen tijdens ’t bedrijven van smeuïge liefde is mooi meegenomen, maar hee. Als ik hitsig word van gespierde schouders, dan vraag ik toch ook niet random vaders om rekening te houden met mijn gevoelens bij het tentoonstellen van z’n schouderpartij wanneer ‘ie z’n kind een flesje geeft? Of ‘ie even oppassen wil hoe z’n armen zich positioneren wanneer ‘ie z’n kind optilt? Omdat ik een vrouw ben, met natuurlijke en biologische behoeftes, en dat het niet mijn schuld is dat ik dan bronstig word van die geflexte biceps? Dat het gewoon niet mogelijk is om niet te kijken? En dat ik hier gewoon probeer te genieten van m’n lunch, maar dat hij zo nodig mij moet dwingen tot seksuele gedachtes door z’n kind te voeden met z’n geile schouders? Het is werkelijk ongehoord, die voedende vaders.

Vervelend gewoon. Dat borsten worden gebruikt om alles aan de man te brengen, van parfum tot auto’s tot een radiostation – en dat iedereen dat allemaal wel nasi vindt, maar dat je wanneer je je kind voedt scheve gezichten krijgt. Vervelend. Ik druk me tamelijk mild uit, als ik vervelend zeg.

Daarom zou je in hemelsnaam je peuter voeden. Of je kleuter. Zie maar even wat je doet. Ik ben trots op je, weet dat in ieder geval.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *