Samen slapen: doodmoe word je d’r van

[Brigitte Kaandorp aan] Moeilijk, moeilijk, moeilijk, moeilijk, moeilijk [/Brigitte Kaandorp uit]. Tot een week geleden sliepen we samen. Met z’n drieën in een bed. Liv tussen onze hoofdkussens in. Nu niet meer. Meh.

Ik mis het man. Echt enorm. Ik genoot er heel erg van om haar ademhaling en scheten te horen ’s nachts. Ik vond het heerlijk als ze tegen me aan kroop en me ’s ochtends als klimwand gebruikte. Haar linkervoet op m’n rechter wenkbrauw plantte en al kraaiend op expeditie naar m’n nachtlampje ging.

IS GOED VOOR JE
Voordat ze geboren was wist ik al dat ik haar niet direct op haar eigen kamertje wilde leggen. Dat voelde voor mij echt heel onlogisch om te doen: een mensje dat negen maanden in je buik heeft gewoond, laat je niet meteen alleen. Ik niet, in ieder geval. Daarbij had ik me natuurlijk tijdens m’n zwangerschap al aardig ingelezen over samen slapen. Je moet wat als je de afmetingen van een aangespoelde bultrug hebt aangenomen en je je het licht uit de ogen kotst van het brandende maagzuur als je ook maar een stap zet. Dus: dan ga je je inlezen. Kennis vergaren. Heel heel gretig, want dan voel je je nuttig en even niet alleen maar heel log en lelijk.

Hoe meer ik las, hoe meer ik tot de conclusie kwam dat samen slapen heul goed is voor een baby. Zo stemmen pasgeborenen bijvoorbeeld hun ademhaling af op de jouwe, omdat hun eigen ademhalingssysteempje nog niet helemaal rijp is. Hoe kan het ook anders. Als je eruit ziet als een natte krant, ligt het voor de hand dat de binnenkant zo hier en daar óók nog wel wat rijping kan gebruiken. Doordat een baby z’n ouders hoort ademhalen, ze voelt bewegen en ze ruikt, krijgt ‘ie steeds opnieuw stimulans om te blijven ademen. En dat schijnt best een dingetje te zijn. Ademen.

Qua binding en veiligheid en lievdû doet het natuurlijk ook goed. Eerder schreef ik een blog (HIERZO JOEHOE) over waarom een baby’tje het nodig heeft om dichtbij je te zijn, en daarin legde ik uit dat een baby een onveilig gevoel en veel stress krijgt van alleen zijn. Dat stamt uit de tijd dat baby’s nog opgevreten werden als ze ergens alleen lagen. Ook daarom: hoe dichterbij, hoe beter. Dan weet zo’n kleintje dat je er bent en dat vindt ‘ie te gek.

Alert hoor, ja
“Ben je dan niet bang dat je op haar gaat liggen?!”, “Is dat niet gevaarlijk?!”, vragenvuur galore – als je je samenslaapperikelen bespreekt met De Mensen. Nee jonge. Tuurlijk niet. Je gaat écht niet op je kind liggen. Tenzij je onder invloed bent van het een of ’t ander misschien, maar hee: dat ben ik niet want ik fungeer als melkfabriek. Je slaapt echt anders, met een kleintje naast je. Alerter. Ik werd ook wakker als Liv even een ademstop had. Bizar! Dat je wakker wordt omdat je iets niét hoort! Mooi vinkdat.

Vier weken, elf maanden. ’t Scheelt haast niks.
Het plan was: een week of vier. En dan naar haar eigen kamer. Ja, KOEKOEK. Het werden bijna elf maanden. Tim stelde toen Liv een maand of drie was al eens heel voorzichtig voor om haar in haar eigen bedje te leggen. Om te kijken hoe dat ging. Het voelde alsof hij voorstelde dat ze op kamers ging en ik griende dat ik het nog niet wouhouhooooouuuu. Nog maar even niet, nee, Tim, nee. De groeten. Vond ‘ie goed.

Een co-sleeper hadden we niet. Ze lag, tot ze er te groot voor werd, op het matrasje uit de kinderwagen (dat kreng gebruik ik toch niet, want draagdoeken galore) tussen ons in. Onwijs makkelijk ook als ze wilde drinken: het was de hele nacht open bar en ze kon comazuipen tot ze een ons woog. Ik hoefde me maar om te draaien en ze klokte een indrukwekkende hoeveelheid moedermelk weg.

Moeder is de overtreffende trap van moe
En dat is een beetje het dingetje. Dat deed ze dus ook. De hele. Nacht. Door. Slapen deed ik vrijwel niet meer, want elke drie kwartier kwam Liv voor een slokje. En eerder dan dat ze dat gehad had, ging ze écht niet tukken. No fucking way José. Dat ging al een tijdje zo en ik liep de hele dag kotsmisselijk te lopen te wezen te zitten te zijn van vermoeidheid. Daar wordt je lontje niet langer van, kan ik je zeggen.

Dat ging dus niet meer. Ik was aan het einde van m’n spreekwoordelijke Latijn. We hadden het idee dat Liv zo vaak kwam drinken bij me doordat ze mij de hele nacht rook en zo in de verleiding kwam voor gezellig even teuten bij moeke. En já hoor. Ze maft in haar eigen bed en wordt nog maar een keer per nacht wakker. Tim gaat dan naar haar toe, want als ik ga is het weer hommeles en moeten zhe boobz weer tevoorschijn worden getoverd. En dat is vanaf nu dus even anders. Overdag is het open bar; ’s nachts niet meer.

Ik voel me met de dag uitgeruster. En dat is echt veel waard, want mijn nachtrust is van flinke invloed op m’n gemoed. Allemaal fijn en mooi enzo. Maar ik mis Livvie ’s nachts echt. Ik hoop dat dat gauw minder wordt.

Hoe doen jullie dat? Slapen? Samen? Tot wanneer? Hoe ging dat? Ik ben heel benieuwd hoe anderen dit doen. Of niet doen. En waarom.

XXX

16 reacties

  1. heej:)

    Hier een cosleep ledikantje, een baby van 5 maanden die minimaal 1 x per nacht komt en uiteindelijk na een voeding naast mij beland. We slapen er goed op. En ook ik krijg suggesties van mijn omgeving om hem aan zijn eigen kamer te laten wennen. No….. way. Mijn 3 jarige slaapt sinds een paar maanden weer bij ons op de kamer, omdat naar bed gaan ineens een drama was, angstig dat ze was. Dus nu haar bedje bij ons. Prima! Ik geniet van elk moment dat ze nog lekker bij mij slapen. Als ze groter zijn komen ze op een gegeven moment echt wel in hun eigen bedje terecht. Ooit. Een keer.
    Maar voor nu geniet ik er nog lekker van. Ook goed voor de productie 😉

    1. Wat fijn dat jullie goed kunnen slapen samen! Dat lijkt me heerlijk. Als dat hier het geval was geweest, had Liv van mij ook echt nog een tijd bij ons mogen blijven liggen. Maar helaas peanutbutter. ’t Is niet anders.

      En inderdaad. Een drama maken van op ’t eigen kamertje slapen lijkt mij nou ook helemaal niks. Dus dan maar weer gezellig saampjes! Precies wat je zegt. Uiteindelijk komt het echt wel goed, en kruipen ze op hun 20e heus niet meer naast je.

      Lekker genieten!

  2. SLAAP IS HEILIG! Bij ons ging het bij de eerste twee ook zo. Liever 3 of later 4 in een bed dan er 4 keer per nacht uit! Op een gegeven moment ben jij of kindlief er echt klaar mee. Go with the flow zeg maar. En meestal is de papa er stiekem blij mee. Het bed weer voor twee. Nummer drie vond het niet nodig, die hield niet van ons gesnurk…

  3. Hier sliepen de kids het eerste half jaar bij ons op de kamer, waar ze vaak bij ons in bed belanden.. Nu slapen ze beide op hun eigen kamertje maar komen soms nog wel eens tussen ons in slapen (stiekem vind ik dat heel gezellig!)

  4. Zoon heeft tot aan de geboorte van de dochter bij ons geslapen, hij was toen net geen 2 jaar. Wel maar een maand of 3 echt constant in ons bed en daarna enkel nog voor voedingen en lastige nachten, maar het leeuwendeel van de nacht sliep hij in een wieg en later een spijlenbed op onze kamer.
    Bij de dochter een beetje hetzelfde verhaal. Die heeft nooit echt structureel in ons bed geslapen maar in de praktijk lag ze er vrij regelmatig zeker tot de eerste verjaardag. Daarna sliep ze in haar spijlenbed dat naast ons bed geschoven stond. Op iets meer dan 3 jaar vroeg ze dan zelf om te verhuizen naar een groot bed op de kamer van broer. Dat is nu alweer een half jaar geleden en ik mis ze nog. En vervloek het als ik nu de trap op moet om ze te gaan troosten ’s nachts ipv gewoon even recht te gaan zitten en naast mij te kijken 🙂 Maar ze was er echt klaar voor.

  5. Samen slapen, heerlijk! Doen we nog steeds met onze oudste zoon (nu 4 jaar) en zoon nummer 2 (nu 2 jaar). Ze beginnen beiden in hun eigen bed, maar de oudste komt ’s nachts als ie wakker wordt zelf naar ons bed (een op maat gemaakt bed van 250×200) en de jongste leg ik ‘uit voorzorg’ alvast naast me als wij gaan slapen. Als hij ’s nachts wakker wordt dan hoef ik er niet meer uit! Ik ben er een beetje verslaafd aangeraakt en wil eigenlijk niet dat ie (de jongste) straks gewoon de hele nacht in zijn eigen bed ligt en niet meer zo lekker tegen me aan knuffelt in zijn slaap. Aan de andere kant is het ook wel fijn als ik ook weer gewoon alleen met mijn lief in bed slaap. Toen hij nog nachtvoedingen kreeg hadden we hetzelfde probleem, hij rook mij en wilde dus elke keer de borst. Dat hebben we in een weekend afgebouwd; papa met een flesje water in zijn eigen kamer. Toen bleek dat hij echt ’s nachts niet meer hoefde te drinken kwam hij weer gezellig bij ons liggen…ik denk dat we dit doen tot hij groot genoeg is om bij zijn broer op de kamer te gaan en hopelijk vinden ze het samen dan gezellig genoeg en hoeven ze niet meer zo nodig naar ons toe!

  6. Olivia is nu ruim 8 maanden.. ze ligt in haar eigen bedje tegen ons bed aan. en inderdaad, snacht 1 of 2 keer drinken.. en de tweede keer mag ze dan lekker bij me blijven liggen.. tussen ons in welteverstaan! dat vinden wij heel gezellig. dit duurt ook nog wel even want zowel ik als manlief zullen geen oog dicht doen zonder haar op onze kamer.

  7. Onze Finn ligt de halve nacht in zijn bedje ( wat bij ons op de kamer staat) en vanaf 5 uur ongeveer tussen mij en mijn partner in. Ik vind dat prima zo, mijn partner heeft er wat meer moeite mee… Finn drinkt niet goed als de lamp uit is, wat als gevolg heeft dat de lamp voor ruim 45 minuten aan is midden in de nacht en papa niet goed meer kan slapen…

    1. Wat gezellig! En aii.. dat zal papa wat minder leuk vinden ja, dat snap ik. Hehe. Misschien is zo’n ding dat je in het vliegtuig krijgt een idee? Zo’n masker wat je voor je ogen doet, zeg maar. Dat verduistert!

  8. Mijn mannetje heeft tot hij een week of 7/8 was bij ons in bed geslapen. Heerlijk vond ik dat, zeker omdat ook hij ‘snachts veel kwam voor een voeding, even voeden en weer terug zorgde ook bij mij voor meer slaap. Op een gegeven moment kreeg ik het idee dat hij ’s nachts veelal wakker werd van mij naast hem. Na 2 nachtjes wennen sliep hij heerlijk in zijn eigen bedje bij ons op de kamer. Nu met 5 maanden nog steeds, maar begin weer te merken dat hij klaar is voor de volgende stap en ik ook. Na onze verhuizing naar Nieuw Zeeland zal hij op z’n eigen kamertje gaan wennen. Voor nu trek ik hem ’s ochtends vroeg nog wel eens bij me in bed als hij onrustig is en niet meer in z’n eigen bedje kan/wil slapen. Zo pakken we beiden nog een paar uurtjes extra en niks fijner dan wakker worden van vrolijk gekraai en een forse glimlach zodra je je ogen opent.

    1. Precies wat je zegt <3! Niets fijner dan dat. Komt vast helemaal goed, op z'n eigen kamertje. Enneh.. wat een stoere stap! Verhuizen naar Nieuw Zeeland!

  9. Waarom ontdek ik jouw blog nu pas. I Love you already
    Maar Mijn dame van 4 maanden slaapt nog bij ons op de kamer, in een home made co-sleeper. Was van plan het te doen zolang ze nachtvoedingen heeft, maar als wij in dezelfde situatie komen dan wijzigt dat plan haha.
    Gebeurt vaak genoeg dat ze in ons bed beland, heerlijk. Maar slaap net wat rustiger als ze naast me ligt in haar eigen bedje.

    1. Haha! Mooie berichten zijn dat 😉
      Kan ik me voorstellen ja. Want hoe knus het ook is, zo tegen elkaar aan, je slaapt toch een stuk alerter. En we kunnen lullen wat we willen; die materne houding ligt af en toe gewoon rot. Met je slapende arm op halftwaalf. Lekker doen wat fijn voelt! xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *