BZV: de nabeschouwing (afl. 7)

Er werden biezen gepakt en snorren gedrukt. Keuzes gemaakt en doei gezegd. Irene en Claudia vinden het wel nasi en houden het voor gezien. We schrijven 20 maart 2017 en we kunnen zo langzaamaan wel stellen het dit jaar niet allemaal van een leien dakje loopt, met die boeren. Omdat ze ofwel doodsaai zijn of de sociale vaardigheden van een spekpannenkoek hebben. Ik mis Geile Geert. De ouwe ransbak. Die zorgde pas voor vertier.

Ja oei oei hè
Claudia heeft even een goed gesprek gehad met de hond van Riks. En heeft op grond daarvan besloten om ‘m te peren. Ze moet eerlijk zijn, zegt ze. Naar zichzelf en naar Riks. Want dit wordt ‘m gewoon niet, al had ze zo graag weer iemand getroffen waar ze van kon gaan houden. Ze heeft het er moeilijk mee en dat is sneu om te zien. Riks komt bijzonder meelevend uit de hoek, wanneer Claudia wenend en met het snot in haar ogen haar besluit aan ‘m kenbaar maakt. “Ja oei oei hè”, zegt ‘ie. Claudia out. Verder steekt Marit op geniepige wijze een stokje voor het toch al niet zo romantische onderonsje tussen Eline en Riks. Verontwaardigd komt ze aangestampt om iets ongelooflijk onbenulligs te vragen. “WIL JE ‘M TOT OP DE BODEM KAAL, RIKS?!”. En weg is ze weer. Jaloers mokkeltje, die rooie. Dus.

Alberdien is aan de slingerschijt
De spanning is werkelijk om te snijden als Olke en Sandra samen in de keuken staan. Sandra is zo bronstig als een baviaan en zou zich het liefst naakt over het natuurstenen kookeiland draperen. Olke voelt dat best aan en weet in Godsnaam niet wat ‘ie ermee aan moet. En dus tuurt ‘ie in opperste concentratie naar de vloer, in afwachting van de terugkomst van Alberdien – die net even lekker en uitgebreid zit te kleien. Het lijkt een eeuwigheid te duren, maar dan klinkt eindelijk het verlossende geluid. Alberdien zwaait haar drol uit en dan kunnen ze proosten op het vertrek van Harriët. Die moest weg van de vader van Olke, want je haalt het toch verdomme niet in je hoofd om geen vlees te eten?! ALLE VEGETARIËRS NAAR HUN EIGEN LAND! Als je ‘intolerant’ opzoekt in het woordenboek, dan vind je een foto van de vader van Olke.

BYE FELICIA
In Zambia komt bij Irene oud luduvudu naar boven. “Wat wil je nou eigenlijk”, blaft Yvon. Irene weet het niet en gaat er even over nadenken. En dan gaat ze. Haar spullen pakken, en naar huis. “Veel geluk”, sneert Annekim. En Anke vindt het ook wel mooi allemaal. Marc lijkt voor het eerst dit seizoen wat warmte en liefs te laten zien. “Dan moet ik je lach missen”, zegt ‘ie. Uit zijn mond klinkt dit als een liefdevol lofdicht van Shakespeariaanse omvang. Omdat ‘ie normaal zo’n hork is. Niet? Annekim blijft echter glunderend kirren dat ze zijn fysiek zo mooi vindt. Ik vind de fysiek van een cactus ook heel mooi, maar om dan direct maar verkering te maken vind ik ook zo wat. Nou goed. Ik ben in ieder geval blij dat iémand het naar z’n zin heeft daar in die toko in Zambia.

Herman kanniekiezenie
Herman heeft ‘m goed zitten, vertelt ‘ie. “Er speelt wel iets”. Hij houdt het nog even in het midden of dit voor Anne of voor Fleur of voor allebei is. De snoepert. Ze bakken maar weer eens een taart want YOLO. Verder wordt in deze aflevering meer dan duidelijk dat mannen inderdaad vallen op vrouwen die op hun moeder lijken. Als de twee meiden met de moeke van Herman om tafel zitten houd je ze met geen mogelijkheid uit elkaar. Terwijl Herman en z’n meisjes boerenkool boenen voeren ze een puberaal gesprek over de zak van Herman. Ze luisteren muziek in de auto. Muziek die me doet willen huilen onder de douche in foetushouding. En verder is het allemaal ont-zet-tend saai. Man man man man man.

Wie niet weg is is Jorien. OH NEE NIET.
Als je het Jorien vraagt is alles wel in kannen en kruiken. “Het is wel gelukt”, zegt ze tamelijk zelfingenomen. ZO. Kreeg die even de deksel op de neus. David stuurt haar keihard weg. “Bizar”, vindt ze het. Logisch ook, want die leuter van een David had mooi al die meiden welvoeglijk naar de bek zitten lullen. En het gevoel gegeven dat ze een tuintje in zijn hart hebben. Susan heeft dan ook kriebels zegt ze. David heeft een beetje spijt van z’n casanovapraktijken en verleent eerstelijns nazorg aan Jorien. Dat siert ‘m. Een beetje.

4 reacties

  1. Ja en nu moet ik ook even reageren!!! We zitten nog aan de eettafel en ik lig in een deuk! Wat kan jij toch geweldig schrijven! Ik vind dit leuker om te lezen dan om de aflevering te kijken haha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *